Konu: ANNE OLMAk

Offffff ya offfff canlı ızlemekkk cokkk fenaydı yıllar onceee cok korkmuştummm ama duygusallıgı o varlıgı kucagına alınca anlıyor ınsann ewt gercek dunya bugun basladı dıyor ınsan

Prematüreyim ben! Tam gelişmediğim için ağlayamıyormuşum bile hatta kısaca doktorlar yaşamaz demişler ve annem yaşatmak için beni inatla başımda hiç uyumadan beklemiş, kızım ağlar da duymam diye üç ay boyunca başımda hiç uyumadan nöbet tutmuş, delirdiğini sanmışlar gözünü bile kırpmadan beklediği için, sadece tuvalete gitmiş, banyo yapmış ve önüne konulan yemeği benim başımda beklerken yemiş ve benimle ilgilenmiş ama hiiiiç uyumamış!

Sonra bir kamu kurumunda babamla aynı anda işe girmişler ve annem o ilk yokluk zamanlarında kendi payına düşen bir tabak yemeği hep bize paylaştırmış ama bizzz hiiiç farketmemişiz, aç kalmış bizim için annemiz! Bir süre ayrı kalmak zorunda olduğumuz bir dönemde her gün ağlar ve bizlere şiirler yazarmış ki bir gün onları tüm dünya okuyacak!

Kamuda orta düzey yönetici olduğunda ise hala birkaç takım elbisesi ve birkaç ayakkabısından daha fazla giyisisi yokken annemizin, ben ve kardeşlerim bütçemizle paralel en iyi ve yeni şeylere sahiptik!

En kıymetli varlığın bizler olduğunu hissettirdi bize hep, ne bağırdı bir gün ne bir fiske vurdu bize! Kazanmış olduğumuz tüm iyi alışkanlıklarımızı ona borçluyuz ben de kardeşlerim de!

Hayatımda gördüğüm en zeki, en entellektüel kadın annemdir ve gurur duyulası bir kadındır ve biliyor musunuz yine evlatları için akli dengesini yitirme boyutuna gelecek kadar hasta olmuş bir kadındır annemiz!

Bize derdi ki hepiniz ayrı ayrı içimde birer çiçek ve birer yarasınız, sizi düşünmekten nefes bile alamıyorum!